next »

[Geerthe]

Zoals jullie wellicht weten ben ik bezig met katholiek worden...en ben hier alleen maar heel blij mee, hoewel niet alles zo eenvoudig is.... ik kom uit een doopsgezinde familie en zal ook altijd een bepaalde warme band houden, als onderdeel van mijn eigen geschiedenis.. maar nuchter gezien gaan steeds vaker mijn nekharen rechtop staan, als ik weer geconfronteerd wordt met de enorme hoeveelheid ongeloof binnen de kerken... Ik kwam net bij ee site van anja meulenbelt, die in haar weblog een soort pastoraal werker van de studenden ekklesia van oosterhuis speelt... Ik vind het zo pijnlijk als er over grote dingen als de sacramenten zo oppervlakkig wordt gedaan... Hoe is dat voor de mensen die al heel lang katholiek zijn? Valt het mij meer op omdat ik me aan het ontworstelen ben van die vrijzinnigheid? Het lijkt wel of ik het nu pas helder zie. al die jaren verblind door de onbelangrijke dingetjes van het kerkelijke leven...

[puellapaschalis]

Ik ben sinds m'n eerste jeugd Katholiek, Deo gratias! Maar elke dag (als het goed gaat) leer ik iets nieuws.

Het is zeker moeilijk en pijnlijk om over de diepste geheimen van ons geloof te praten, en ik denk dat het misschien niet zo verstandig is om dat zomaar te doen. We moeten wel alles voorbereiden met gebed. ALLES!

Met gebed en liefde,

PP

[Habemus ad Dominum]

Ben ook mijn hele leven al Roomsch Katholiek en zij die mij beter kennen weten van mijn huidige ontwikkelingen. De reden hiervan is ook het ordinair of lichterlijk wanordelijk praten en aanvallen van ons mooie geloof door mensen die hellaas niet weten waarover ze het hebben (niet dat ik alles weet). Dat doet pijn en maakt mij en ook Christus verdrietig. Ik heb dan ok een mooie taak verkregen van Hem waaraan nu ontwikkeld wordt hoe deze uit te voeren. Mocht je hierover meer willen weten of meer willen weten over ons geloof of eens willen praten mag je mij altijd mailen of aanschrijven wil je dan best me mailadres of msn adres geven. Laat maar weten.

Godssteun en zegen met je zoektocht in het geloof.

In Christo

Henk

[Minollie]

Hoi allen,

Ik ben een (zelfbedacht) 'paplepel-katholiek'.. Kom zo'n beetje al vanaf m'n jonge jaren (yep, lang geleden dus) al in de Kerk.

Het gekke is dat ik me enerzijds 3x niks aantrek van mensen die de RK aanvallen en anderzijds dat ik me mateloos geschoffeerd kan voelen als iemand iets dergelijks doet...

Veelal is dit afhankelijk van de toonzetting van de ander die bij mij losmaakt of ik wel of niet 'link' word..
Ik ga er meestal vanuit dat men de Kerk aanvalt vanuit een onwetendheid positie, op dat moment kan ik iig beter eventuele boosheid beperken. Iemand echter waarvan ik weet dat die RK is 'geweest', die vervolgens de RK zwart maakt om van alles en nog wat, voor hun heb ik toch minder begrip en die wil ik dan weleens de oren wassen..  , ook niet netjes maar wel weer te begrijpen ook toch, hij/zij zou moeten weten dat het zeer pijnlijk kan zijn voor iemand die nog wel overtuigd RK is..

Wat mij trouwens opvalt is dat het vaak de oudere generatie is, van zeg 45-60 jaar oud, die nogal eens de Kerk op de korrel neemt om compleet aan gort te schieten, zij komen dan ook niet voor niks uit de roerige jaren '60 toen alles zo'n beetje op z'n kop ging en de boel veranderde in meer liberale levenswijzen.

Voor zij die net RK zijn (of zij die het gaan worden) lijkt het wel haast of de gehele wereld alles wat geloof is verfoeid, dat komt door een verandering van leefomgeving. In eerste instantie komt hij/zij uit een omgeving waar geloven an sich niet zo belangrijk is en ook nogal eens het ultieme mikpunt (van spot), bij hun komt na enige tijd (soms door een speciaal voorval) het inzicht dat er toch meer moet zijn. Menigeen van hun komt dan tot de ontdekking dat ze zich goed kunnen voelen en vinden in een geloofsovertuiging (al dan niet RK).

Het vervelende is dan dat zij verschuiven van de passieve kant (geloof doet me niets/weinig, gein maar raak) of de geheel anti-kant naar de actieve en/of pro-geloofskant gaan.. En opeens maken ze dus deel uit van het geheel wat hun voorheen niet of nauwelijks raakte. Dat houdt doorgaans meteen in dat je, ook al denk je anders over bepaalde zaken dan de RK officieel leert, dan wel door de rest van de wereld op de leerstellingen van de Kerk wordt afgerekend.. Vooral dat kan enorm veel pijn doen en een gevoel van onbehagen scheppen.

Mvg,
Minollie

[Geerthe]

Hoi Minollie, mooie reactie, kan me er ook wel in vinden. Het is bij mij niet zo dat ik van een niet gelovige nu rooms katholiek wordt, ben vanaf jongs af aan bezig met mijn relatie met God en  vanaf  mijn post adolescentie met Jezus (ben nu ook een dertiger). Waar ik slecht tegen kan, en de ergernis groeit enigszins, is de halfslachtigheid van veel mensen die actief zijn in kerken. Ik ben zelf bijna 10 jaar werkzaam geweest in een protestante kerk, waar het normaal is om in reiki te geloven maar niet in de Opgestane Heer.  Als men zich dan toch Christelijk noemt... grrrr... en dat is beslist geen uitzondering. dat was ook al voor ik Rooms Katholiek aan het worden was. het heeft meer te maken met de hypocrisie van ergens voor staan maar er niet voor gaan...! De ultieme consequentie van geloven in God>dus Jesus> dus de Kerk>dus de Katholieke kerk past niet bij de tijdsgeest van zelfverwerkelijking door persoonlijke behoeftenbevrediging...
nou ja dit was mijn gedachte nav het lezen van je stukje.
Ik weet dat het niet nuttig om mijn energie te steken in ergernissen, iedereen is tenslotte reizend op zijn eigen weg van duisternis naar licht en moet zelf die weg volgen...
Groetjes van Geerte

[Minollie]

Hoi allen,

@ Geerte:
Hoi leeftijdsgenote , U hier?

Ik begrijp je gevoel volkomen en kan me er gemakkelijk in inleven.
In deze tijd is het enorm 'not-done' om te geloven dat alles simpelweg te gecompliceerd is om 'zomaar' te bestaan.
Men tracht alles wetenschappelijk te onderbouwen, maar zelfs de meest doordachte theorie is nog niet sterk genoeg om niet te kunnen worden afgeschoten door een aantal stevige gelovigen..
Men zoekt naar spirituele invulling van het leven, maar slaat de 'gevestigde orde' (met name de RK-Kerk) voor het gemak veelal maar over omdat deze een spiritualiteit van een heel ander kaliber inhoudt dan men zoekt.
Iets dergelijks geldt ook voor andere gebieden van het leven waarin de RK-Kerk iets heel anders uitdraagt dan men als persoon leuk vindt..

En inderdaad is het juist dit onderschrijven van je geloof en alles wat daarmee samenhangt en ervoor gaan, waar men (me included) weleens een steekje of wat wilt laten vallen. Maar dat was ons dus al opgevallen he??

Mvg,
Minollie

[VeniteAdoremus]

@ Geerte:
Hoi leeftijdsgenote , U hier?

Ja pff, dan moet je maar niet op een jongerenforum gaan zitten hoor

Iets wat me de laatste tijd opvalt is dat heel veel van mijn vrienden helemaal niet zo anti-religieus zijn als ik dacht. Misschien moet je mensen een tijd kennen voordat ze het toe durven geven of zoiets, en ik ben natuurlijk een "veilig" persoon om dat tegen te zeggen, omdat ze van mij weten dat ik nogal religieus ben, en ze dus niet uit zal lachen of zo...

Gisteren zei een echt tamelijk hedonistische studiegenoot nadekend tegen me: "Tja, maar het is natuurlijk wel zo, dat ALS je gelooft, je dat niet een potje halfslachtig moet gaan doen, want dan ondergraaf je je eigen fundamenten zo'n beetje, he?"

[Geerthe]

Ehm VA heb ik iets gemist....  dit is toch eeh RK forum? en niet speciaal voor jongeren.. of
1. zijn alleen jongeren Katholiek?
2.zijn alleen jongeren actief op Katholieke fora?
3. meer mogelijkheden...?

en ehm wat is de leeftijdsgrens..? Ik verf mijn haar nog niet wegens grijze haren,  ben nog niet aan de botox en lees de libelle, esta en margiet alleen bij de tandarts en kapper.
Mag ik blijven? 
Groetjes!
Geerte

En Minollie is ALWEER een jaar ouder..... Waar moet dat heen met Credimus...... 

[Minollie]

@ Geerte

#1: Nee, gelukkig zijn niet alleen jongeren onder de 30 RK.. , wat zouden wij dan opeens zijn?
#2: No way!! Echt niet, wel zijn jongeren minder actief op de fora waar de ouderen de overhand hebben (zie maar eens naar de actieve forumleden van bijv Rorate)

#3: Meer dan ons lief is.. teveel om op te noemen.

Wat betreft mezelf.. Net 35, nog geen grijze haren, wel de nodige korte (op de schedel dan he? ), zit nog niet achter de geraniums (zou ik niet eens willen) en ben nog lang niet toe aan een rollator of andere ouwe-dag voorzieningen... (en dat zou ik graag lang uit willen stellen OK?)

Weer even on-topic:
Er zijn zat gelegenheden waar het wijs is je kaken op elkaar te houden en je geloof niet ter sprake te brengen.
Ik weet dat zo bij tijd en wijlen je geloof willen bespreken bij mij (en ik denk ook anderen) wel heel erg aan de oppervlakte komt, juist omdat je er doorgaans vol van bent en er zelf iig achter staat. Het vervelende is dat lang niet iedereen daar voor in de mood is op de momenten dat jij dat eigenlijk wel bent. Het is juist op die momenten dat men nogal eens met de hakken in het zand wil gaan en beetje anti-RK neigingen aan de dag legt..
Ik denk dat je veelal op juist die momenten iig gas terug moet nemen zodat men wat kalmeert, door het tonen van respect, dat je doet door te laten merken dat je ze niet tegen heug en meug (in hun ogen) lastig wilt vallen met je geloof, creer je (met wat mazzel) welwillendheid om een andere keer normaal met mekaar er over te kunnen praten. Je zou dus (denk ik) ook kunnen zeggen dat op de goeie momenten zwijgen over je geloof ook een manier kan zijn om er juist voor te staan. Mocht je de mazzel hebben dat je bij mensen bent die er sowieso voor openstaan dan kan je zomaar met de meeste mensen makkelijk door de bocht en zeer diepgaande gesprekken hebben..

Maar goed, dat is mijn visie.

Mvg,
Minollie