link naar het artikel op rorate
www.rorate.com/nws.php?id=52395Of wat de publicist zegt waar is, kan ik niet beoordelen. Het is in ieder geval zijn mening.
Het enige dat ik er van kan zeggen dat is, dat de enkele keren dat ik in de periode 1999 tot 2003 - door met name de zoektocht van m'n vader - in aanraking ben geweest met de SSPX in zowel Nederland als Duitsland ik niets heb gemerkt van ant-semitische tendenzen.
Hoe het op hun scholen toegaat en hoe de kinderen daar opgevoed worden weet ik niet.
Wel dat ze een prachtige oude liturgie in stand gehouden hebben, dat de bezoekers van hun kapellen er veel voor over hebben om lange afstanden te overbruggen voor een Heilige Mis en om hun kapellen in stand te houden, dat de vrouwen hun hoofd bedekken in de kerk, dat er veel, heel veel gebeden wordt, dat er in de kerk niet onnodig gesproken en gekwebbeld wordt (gewijde stilte), dat ze Christus Koning sterk vereren en de wereld voor hem willen winnen. Maar maakt dat ze gelijk extremistisch? Ja, de publicist staat het natuurlijk vrij om er zo tegen aan te kijken. Misschien is er sprake van dat hij meer interne informatie heeft?
Mocht de link niet werken: hier is het artikel. Het gaat dus om een column van een publicist. Hier komt de tekst van de column.
Column Traditionalistisch is niet het juiste woord… extremistisch is correcterGeplaatst door onze redactie op zaterdag 7 februari 2009 om 14:20u
Mark Van de Voorde – De volgelingen van Lefebvre worden traditionalisten genoemd. Dat is een belediging voor de echte traditionalisten. Zo worden zij die het goed menen, op een hoop gegooid met een ‘katholieke’ sekte die veel meer extremistisch dan traditionalistisch is. Wat Richard Williamson publiekelijk zei over de Holocaust, is wat ook de andere ‘bisschoppen’ van de priesterfraterniteit Pius X ook denken en verkondigen. Zij zijn er ten andere niet op uit om weer tot de moederkerk te behoren, maar om haar te veroveren. Een pact met Rome is voor hen welkom, zoals ook in de verleden politieke vijanden pacten sloten om uiteindelijk de ander te kunnen aanvallen.
Voor alle duidelijkheid, ik ben helemaal geen traditionalist – dat zal de lezer inmiddels begrepen hebben – maar ik heb begrip voor mensen die de tradities zo hoogachten dat ze liever een mis in het Latijn volgen dan in de volkstaal, dat ze gregoriaans verkiezen boven Oosterhuis (waarmee ik niet zeg dat wie gregoriaans in zijn zingend hart draagt, een traditionalist is).
Het enige probleem dat ik kan hebben met traditionalisten, is dat ze te nostalgisch zijn. Het verleden komt nooit terug, omdat de tijd van dat verleden is verstreken. Dat weten de verstandige traditionalisten ook, en dus begrijpen ze dat anderen hen niet kunnen volgen (beter nog, bij hen niet kunnen blijven stilstaan) en dus dat de vorm van hun devotie voorbij zal gaan (ook al sluit wel eens een jongere op zoek naar zekerheid tijdelijk bij hen aan).
De zogenaamde priesterfraterniteit Pius X – juister, de Lefebvre-sekte – is niet traditionalistisch. Zij vraagt immers niet om een gereserveerde vrijplaats om zichzelf te mogen zijn in die toch zo veranderde en veranderende kerk. Zij eist dat de kerk haar denken stopzet en bovenal haar denken van vorige eeuw uit het boek van de kerkgeschiedenis scheurt. De Lefebvristen willen geen eigen plek, ze willen Lebensraum en daarvoor willen zij de hele kerk overnemen en haar geschiedenis terugdraaien.
Wie de teksten van de Lefebvristen erop naleest, moet zelfs besluiten dat zij niet alleen de geschiedenis willen terugdraaien maar zelfs herschrijven. Hun theologie is niet eens de theologie van voor het Tweede Vaticaans Concilie, het is een theocratische ideologie die ook voor dat concilie niet bestond in het theologisch discours van die dagen.
De Lefebvre-sekte is extremistisch. In zijn ijver om de eenheid te herstellen – en dat is zijn plicht – heeft de paus dit niet gezien en heeft hij, terecht houdend van de schoonheid van de traditie, enkel oog gehad voor de diepe devotie en de oude liturgie. Maar het gaat de fraterniteit Pius X niet om de schoonheid en de traditie, het gaat haar om de macht en het wereldbeeld dat geen tegenstand duldt. Daar heeft de paus jammerlijk naast gekeken.
De negationistische praat van Richard Williamson, in 1988 door Lefebvre onrechtmatig tot bisschop gewijd, is algemeen bij de Lefebvristen. Zie de uitspraken van Floriano Abrahamovicz die nu ineens wordt geroyeerd door zijn sekte, om te tonen hoe decent ze wel is, maar Williamson wordt ongemoeid gelaten (hij behoort immers tot de elite van het Herrenvolk).
Het negationisme van de priesterfraterniteit is evenwel een onderdeel van een extremistische mens- en maatschappijvisie die op uitsluiting is gericht. Het is geen toeval dat de Franse tak van Lefebvre helemaal verweven is met het Front National van Le Pen, die ook verklaarde dat de nazi’s nauwelijks of geen Joden hadden ter dood gebracht en dat de Holocaust slechts een onooglijk detail is in de geschiedenis.
De Lefebvristen zijn tegen de democratie (zij willen naar het Ancien Régime terug waar het volk onderhorig was aan de hogere standen, adel en clerus). Zij menen dat vrouwen minder verstand hebben dan mannen en op aarde zijn om kinderen te baren en het huishouden te doen (en daarom geen voorgezet of secundair onderwijs mogen volgen). Zij erkennen het persoonlijke geweten niet en eisen slaafse gehoorzaamheid aan de wet die de leiders verkondigen (als de wet het geweten vervangt, komen we in een dictatuur terecht). Zij vinden dat alle andere christelijke kerken ketters zijn die desnoods gedwongen moeten worden tot het ware geloof (en eigenlijk Rome ook), laat staan dat ze belangstelling zouden hebben voor een dialoog met niet-christelijke godsdiensten.
Het gaat de fraterniteit Pius X niet om het Latijn en de mis met de rug naar het volk. Daarom is de opheffing van de excommunicatie van deze extremisten zo pijnlijk voor een katholiek die zijn kerk graag ziet. Ik wil uit die liefde, mits ik even mijn ogen sluit, de Rotterdamse bisschop Van Luyn graag geloven dat “de paus dit niet geweten heeft”. Maar dat is nog erger, want dat betekent dat de paus in het Vaticaan niets meer te zeggen heeft of althans de touwtjes niet in handen heeft.
Mark Van de Voorde is publicist en raadgever van de Belgische premier Herman Van Rompuy en van de Belgische vicepremier Steven Vanackere.
