Ik heb het Voorwoord en de Inleiding vanavond rustig gelezen. Met een aantekeningenpapiertje ernaast.
Wat mij erg aanspreekt in de tekst dat is dat Paus Benedictus uitgaat van de verbondenheid van de historische Jezus met de gelovige visie op Hem van de Evangelies. Jezus verbonden met God de Vader. Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond. Het Woord treedt binnen in de menselijke geschiedenis.
Het geloof wortelt in echte gebeurtenissen die zich hier op aarde hebben voorgedaan.
Paus Benedictus begint bij Mozes, de profeet, die de Heer van aangezicht tot aangezicht gekend heeft, die Hem mystiek geschouwd heeft. Hij sprak met God zoals vrienden met elkaar spreken. Van hieruit handelde Mozes, de uittocht uit het slavenhuis Egypte naar het beloofde land en het ontvangen van de wet die Israėl de weg wijst door de geschiedenis.
De profeet Mozes is geen waarzegger of toekomstvoorspeller. Hij laat ons het gelaat van God zien en de weg van het geloof die wij moeten gaan. In Mozes is een belofte: de aankondiging van een nieuwe Mozes. Jezus. Het mysterie dat de Zoon de Vader openbaart. Jezus is God en mens en wie als leerling met Jezus meegaat, krijgt door Hem deel aan de verlossing en de gemeenschap met God.
