next »

[Vitalia]

Onlangs kreeg ik via via het boekje het WOORD onder ons - veertigdagentijd 2009 in mijn "grijpgrage" handen. (Overigens voor de richtprijs van € 3,70 - incl. porto - te bestellen bij de KCV in Helmond, 0492-554644) Voor elke dag staat er een kort woordje in die je zou kunnen gebruiken als meditaie voor die dag.

Overigens kun je nu ook al verzoeken om toezending in november van de uitgave Advent 2009.

Ik wil jullie graag laten delen in dit woord. Gezien het tijdstip van posten, lijkt me de meditatie van vandaag niet echt meer actueel; ik zal daarom de tekst van morgen overnemen.

Zaterdag 28 februari
Jesaja 58,9b-14
Lucas 5,27-32

De meeste mensen tasten niet graag rond in het halfdonker, zeker niet als ze de weg of de omgeving niet kennen. We wachten liever op het volle licht zodat we een flink stuk van de weg kunnen zien. En eigenlijk worden we het liefst pas actief wanneer we het hele plan begrijpen, wanneer we over genoeg tijd en hulpmiddelen beschikken, wanneer we ons voldoende deskundig en sterk voelen en in goed gezelschap. Dat kan betekenen dat we uiteindelijk helemaal niets doen, omdat er altijd wel iets ontbreekt.

Dat is echter niet de manier waarop de heilige Geest werkt - althans niet volgens de eerste lezing van vandaag. In plaats van te wachten op het volle licht, spoort de Geest ons graag aan vooruit te gaan door zoveel mogelijk te doen op basis van wat we nu al weten. Dat is een andere manier om te zeggen dat Hij ons wil leren er in geloof op uit te gaan. Dan: "zal uw licht in de duisternis opgaan, uw nacht als de heldere middag zijn. Dan zal de HEER u steeds blijven leiden, in verschroeide oorden uw honger stillen. Hij zal uw krachten sterken"(Jes. 58,10-11). Dat is een geestelijk patroon: wanneer we op weg gaan met dat wat we nu begrijpen, zullen we gaandeweg meer gaan begrijpen - en dat meerdere stelt ons weer in staat om verder te gaan. Als we beginnen door gebruik te maken van de kracht die we al hebben, dan zullen we sterker worden en nog meer tot stand kunnen brengen.

Zeker, er kunnen tijden zijn waarin we handelen zonder dat we volledige klaarheid bezitten, tijden waarin we slechts aarzelend vooruit kunnen gaan, tastenderwijs. Dat is geen probleem. Als ons hart op de goede plaats zit en als we zo goed mogelijk ons best doen om nederig en ontvankelijk te zijn, zullen we merken dat de Heer ons kracht geeft, ons leidt en door ons heen werkt.

Als dit te theoretisch klinkt of misschien wat overdreven geestelijk, laten we dan de praktische aanwijzingen in de laatste verzen van deze lezing ter harte nemen. Wat lezen we daar? Dat God wil dat we ophouden met het aanklagen of onderdrukken van mensen. Hij wil dat we ons brood delen met de hongerigen en de dag des Heren reserveren als een tijd om bijeen te komen voor aanbidding. Wanneer we deze simpele dingen doen, zullen we meer zien van Gods bedoelingen en meer ervaren van Gods kracht. Zijn licht zal helderder in ons hart schijnen.

"Heer, ik wil helpen uw koninkrijk op te bouwen, maar ik raak soms in de war en ontmoedigd. Laat uw licht schijnen op de stappen die U me vandaag wilt laten zetten."

[Ingrid]

heb het boekje sinds vorige week, vind het wel lekker lezen en voor mij een handreiking om toch eens iets uit de Bijbel te lezen 

[Vitalia]

heb het boekje sinds vorige week, vind het wel lekker lezen en voor mij een handreiking om toch eens iets uit de Bijbel te lezen 

Ik hoop dat je er ook nog iets in laat staan, Ingrid.

Toen ik vanmorgen in de Mis luisterde naar de lezingen en naar de overweging van Mgr. Lescrauwaet, viel het me op dat ik met nóg intensere belangstelling zat te luisteren.

De tekst voor morgen:

Zondag 1 maart
Eerste Zondag van de Veertigdagentijd
1 Petrus 3,18-22

In de evengelielezing van deze eerste zondag van de Veertigdagentijd worden we direct al met onze neus op de feiten gedrukt: God wil dat wij er serieus werk van maken. Stelt u zich eens voor hoe Jezus zich voelde, toen Hij door de Geest naar de woestijn gedreven werd. En daar een slopende vastenperiode doormaakte waarin Hij erge honger, dorst en eenzaamheid doorstond. Waarom moest Hij dit doen?

De tweede lezing van vandaag kan een tipje van de sluier oplichten. St. Petrus zegt dat Jezus was "gedood naar het lichaam" om te kunnen leven "door de Geest" (1 Petrus 3,18). Natuurlijk, Jezus was altijd volledig één met de Geest, maar deze tijd in de woestijn was een gelegenheid om iets te proeven van hoe dit dood-zijn en leven zou zijn als Hij het ten volle doormaakte aan het kruis. Ook wij hebben in deze Veertigedagentijd de gelegenheid om een ervaring van dood en leven op te doen. Meer dan slechts een "verwijdering van lichamelijke onreinheid" kan onze tijd in de woestijn ons dichter bij God brengen wanneer ook wij sterven naar het lichaam.

Lichamelijk lijden en versobering kunnen middelen zijn waardoor wij dieper binnengaan in het gebied waar de Geest ons wil brengen. Traditionele gebruiken - zoals het laten staan van je favoriete voedsel en het maken van bewuste keuzes bij het tv-kijken - kunnen helpen gedragspatronen te doorbreken en vragen om zelfdiscipline. Ook door ervoor te kiezen om positief in het leven te staan en royaler te zijn als eer een colletemandjes - of emmer - langs komt, kunnen we ons meer bewust woren van de vastentijd. Zo ontwikkelen we een grondhouding waarmee we het verband gaan ervaren tussen de "opoffering" en het dieper doordrongen raken met het vuur van de Geest.

In de woestijn was Jezus verstoken van alle comfort. Hij moest zijn oor te luisteren leggen in de stilte van de eenzame wildernis. Wanneer we dieper de woestijn ingaan, kan dat ons dichter bij Jezus brengen. We spannen ons in aandachtiger te luisteren naar wat God zegt door het inlassen van stille gebedstijden. Wanneer u tijd met Jezus doorbrengt in de woestijn, laat dan de engelen u dienen, zoals zij Hem hebben gediend. Durf te verwachten dat u een intimiteit met God zult ervaren zoals u die niet eerder in uw leven gekend hebt. Deze liefde zet ons vervolgens aan om alles te doen - ook het opgeven van onze lievelingsmaaltijd - met een vurigheid die doet denken aan wat Jezus in die veertig dagen in de woestijn beleefde.

"Heilige Geest, ik verwacht van U dat U me in deze Veertigdagentijd aanmoedigt met de aandrang die ik nodig heb om dichter te komen bij de liefde van God."

[Vitalia]

Ik had de andere Schriftlezingen vergeten :

Genesis 9,8-15
Marcus 1, 12-15

[Vitalia]

Door allerlei omstandigheden ben ik er gisteren niet toe gekomen het woord voor vandaag te posten.

Maandag 2 maart
Leviticus 19,1-2+11-18

Is het niet vreemd dat we ons in deze eeuw van globalisering en massacommunicatie nog zo eenzaam kunnen voelen? In de film Hotel Rwanda, een waar gebeurd verhaal dat speelt in 1994 tijdens de genocide in Rwanda, voorspelt een Amerikaanse journalist hoe zijn deel van de wereld zal reageren op het nieuws van de massale etnische zuiveringen in Afrika, "Als de mensen hier deze film zien dan zullen ze zeggen: 'Mijn God, wat vreselijk!'... en daarna zullen ze hun maaltijd vervolgen."

Zulk een afzijdigheid en onverschilligheid lagen nooit in Gods bedoeling voor ons. Hij wil dat we als broers en zussen voor elkaar zijn, niet als vreemden! Het is een feit dat we allemaal bij elkaar horen. Dat is geen sentimenteel idealisme - het is werkelijkheid en daar vloeien consequenties uit voort.

In de lezing van vandaag uit Leviticus volgt op elk gebod dat God zijn volk geeft, de uitspraak: "Ik ben de Heer". Het is alsof God ons zegt wat voor God Hij is, en ook wat voor God Hij niet is. Afgaande op deze passage zien we dat Hij zich niet alleen druk maakt over onze eindbestemming in de eeuwigheid, maar ook dat we hier op aarde op Hem gaan lijken. Dit houdt in dat we zijn liefde en zorg voor de wereld op ons nemen.
Aartsbisschop Oscar Romero vertelde eens: "De sociale leer van de Kerk houdt iedereen voor dat de christelijke godsdienst geen louter geestelijke betekenis waarin ze voorbijgaat aan de ellende om haar heen. Ze kijkt naar God en naar de naaste als broer en zus, in het besef dat: 'alles wat je voor één van deze minste broeders van Mij hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan'(Matteüs 25,40)."

In Hotel Rwanda beweert de manager van een luxe hotel in  eerste instantie: "Ik beschik niet over de middelen om deze mensen [die aan de bloedbaden ontkomen zijn] te beschermen". Maar uiteindelijk is hij zo moedig dat hij 1268 vreemdelingen in zijn hotel verbergt en ze zo van een wisse dood redt. Dit is natuurlijk een extreme situatie, maar hebben wij allemaal niet dagelijks in het klein de gelegenheid ons gevoel van solidariteit te versterken met de mensen om ons heen, met name met behoeftige en lijdende mensen. Neemt u die uitdaging aan? Zo ja, dan kunt u in de naaste van wie u dit het minst verwacht, een verbazingwekkend mens ontmoeten - Jezus zelf!

"Heilige Geest, open mijn ogen en mijn hart voor de mensen om mij heen. Help me Christus te ontmoeten in de armste en meest kwestbare naasten. Breng ons allemaal bijeen als één gezin in God."

Matteüs 25,31-46

[Vitalia]

Dinsdag 3 maart 2009
Matteüs 6,7-15

Onze Vader in de hemel, uw naam worde geheiligd. . . . Heer, U bent mijn Koning en God. Ik prijs en vereer U. Ik ben uw kind en U bent mijn eeuwige Vader. Op dit moment wil ik voor uw troon verschijnen om U te eren en U te prijzen om uw heiligheid. Vader, help me om vast gericht te blijven op U en op mijn eeuwige bestemming.

Uw koninkrijk kome, uw wil geschiede, op aarde zoals in de hemel. . . . Vader, alles in de hemel en op aarde is van U. Daarbij ook mijn hart. Ik wil doen wat U wilt dat ik doe. Ik wil alleen die woorden spreken die U wilt dat ik spreek. Ik wil alleen gaan waar U me leidt. Vader, vervul me van de genade die ik nodig heb om steen voor steen te bouwen aan het koninkrijk van God in de stad van de mens.

Geef ons vandaag het nodige brood. . . . Vader, U weet dat ik U nodig heb! Ik heb uw Levensbrood nodig om te leven en lief te hebben, te leren en te groeien. Zonder uw genade snak ik naar adem. Ik honger en dorst naar U. En ik verlang er ook naar dat meer mensen U mogen leren kennen. Veel mensen hebben dorst maar kennen U niet eens. Help me om een teken van uw liefde voor de mensheid te zijn. Geef dat mijn leven mensen hongerig en dorstig zal maken naar U.

Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij hebben vergeven wie schulden heeft bij ons. . . . Vader, ik heb uw barmhartigheid en vergeving nodig. Ik heb ook uw hulp nodig om de mensen die mij gekwetst hebben te vergeven. Vader, bevrijd mij van de pijn van gewonde relaties. Raak vooral die wonden aan die ervoor gezorgd hebben dat ik een ongezonde levensopvatting heb ontwikkeld. Verruim mijn hart, Heer! Ik wil uw barmhartigheid laten zien aan de wereld.

En breng ons niet in beproeving, maar red ons van het kwaad. . . . Vader, help me alle zondige gelegenheden te vermijden. Geef me de wijsheid die ik nodig heb om situaties te vermijden die me geestelijk en moreel in gevaar brengen. Op mijn ogen voor de subtiele verleidingen van de boze en geef me de kracht "nee"te zeggen tegen zijn misleiding.

"Vader, ik loof en aanbid U om uw onvoorwaardelijke liefde voor mij! Geef dat ik uw goedheid nooit zal vergeten!"

Jesaja 55,10-11

[Ingrid]

Vond het stukje van vandaag wel mooi, ook in de context van het commentaar dat velen zo snel klaar hebben staan over de Paus.

13 maart
Matteüs 21, 33-43+45-46

Wat zou u doen als de directeur van een succesvolle onderneming u zou belasten met de leiding van zijn bedrijf, om zelf voor langere tijd op vakantie te gaan? Eenmaal van de schrik bekomen zou u zeker uw best doen om het bedrijf zo goed mogelijk te laten renderen - al was het maar om indruk te maken op uw baas. De leiding hebben over Gods wijngaard is een nog grotere eer. Je kunt je moeilijk voorstellen dat degene aan wie deze eer te beurt valt zijn bevoegdheden zou misbruiken en zich tegen de eigenaar zou keren. Maar toch is dat het probleem dat Jezus in deze gelijkenis aan de kaak stelt.

De geschiedenis heeft meer dan eens aangetoond dat iedereen in de kerk eronder lijdt wanneer religieuze leiders falen in hun roeping. Maar in plaats van de leiders te veroordelen doen we er waarschijnlijk beter aan ons een beeld te vormen van de uitdagingen waar ze voor staan. Soms kan het heel verleidelijk zijn om je met de stroom mee te laten drijven in plaats van een stevig moreel standpunt in te nemen! vaak worden leiders overweldigd door het vele werk dat op hen afkomt en krijgen ze het gevoel dat de hele wereld op hun schouders rust. Ze weten dat ze moeten luisteren naar de Geest, maar soms zijn er zoveel mensen en opdrachten die hun aandacht opeisen dat ze geen oor meer hebben voor "de stille zachte stem" die tot hen spreekt in gebed en schriftlezing.

Als we ons rekenschap geven van de druk waaronder religieuze leiders leven dan zijn we misschien minder geneigd om kritiek te leveren op hen die God geroepen heeft om voor zijn volk te zorgen. Ongetwijfeld kunnen we voorbeelden noemen van tekortkomingen van bisschoppen en priesters. Maar laten we, in plaats van hen te veroordelen, hen steunen en bidden om vrede en bescherming.

Het beste wat we we waarschijnlijk kunnen doen om onze kerkleiders te steunen is een zo goed mogelijk christelijk leven leiden. Denk u in hoe god het hun kan doen als ze zien hoe gewone mensen het evangelie waarmaken op een wijze die levens verandert. Dat kan hen nieuwe moed geven en ervan overtuigen dat hun werk de moeite waard is. Laten we, samen met onze leiders, vruchtbare onderdanen zijn van het koninkrijk van God zodat de Kerk een helder licht verspreidt waardoor alle mensen worden aangetrokken tot de liefde van Christus.

"Vader, we vragen om uw bescherming voor alle kerkleiders. In het besef van de problemen en verleidingen waar ze voor staan vragen U hen te bemoedigen en te vernieuwen door uw Heilige Geest, zodat ze heel uw volk kunnen leiden in heiligheid."

Genesis 37,3-4+12-13a+17b-28

Ik besef dat deze tekst ook anders opgevat kan worden (vooral als je het toespits op de actualiteit en hieruit zegt dat de Paus dus niet goed gehandeld heeft), maar ik geef er een positieve interpretatie aan, dat het een steuntje in de rug is. De twee mooiste punten vind ik dat wordt benadrukt dat het juist dapper is en veel moed en liefde nodig is om iets waardevols te verdedigen..en dat gezegd wordt dat wij als christenen niet vanaf een zijlijntje toe moeten staan kijken en commentaar leveren, maar ons leven inrichten naar wat de kerk ons leert.