next »

[Alina ofs]

Na de enerverende gebeurtenissen van de afgelopen tijd, zit ik deze week lichamelijk in een dip. De geest is helder, gereinigd, maar nu protesteert het lichaam. Alle emoties van de afgelopen tijd vinden zijn weerslag en dat uit zich in moeheid, onverklaarbare spierpijn, slecht slapen en diarree.

Toch zit ik deze week vol plannen. Donderdagavond is er in Groningen een Pontificale Mis met nachtwake, Goede Vrijdag de Kruisweg en Kruishulde en zaterdag zullen o.a. Mark en Johanna door de bisschop himself in de Kerk worden opgenomen.

De gewone werkdagen vliegen voorbij en als het donderdagavond is, ben ik zo moe, dat ik een rit naar Groningen niet zie zitten. De Mis in Hoogeveen is ook erg laat en ik besluit om met het onlangs aangeschafte boekje thuis Witte Donderdag te vieren.

Goede Vrijdag doe ik hetzelfde met de Kruisweg. De kruishulde kan ik wel bij wonen. Een grote genade, die ik sinds mijn doopsel, 5 jaar geleden, niet meer gesmaakt heb.

Het was een mooie dienst onder leiding van parochianen. Maar als ik 's avonds in mijn bed lig, kan ik de slaap niet vatten. Na nog wat te hebben gelezen val ik tegen enen in een onrustige slaap. Nog geen uur later wordt ik badend in het zweet wakker. Ik heb zojuist een nachtmerrie gehad: ik zag mezelf verongelukken in een sloot langs de A28 van Groningen naar Hoogeveen.....

De rest van de nacht verloopt ook onrustig en ik ben nog lang niet uitgerust als de wekker gaat. En het beloofd een lange dag (en vooral Paasnacht) te worden.....

De dag vordert en ik ben moe. Als ik rond zes uur 's avonds al zit te gapen (dat wordt nog wat: de Paaswake in Groningen duurt volgens heer bisschop tot minstens 0:30 en dan is het nog een uurtje terugrijden) bekruipt me een angstig gevoel.

Dit gevoel wordt sterker naarmate het later wordt. Straks naar Groningen....of was die nachtmerrie een waarschuwende droom en kan ik maar beter in eigen parochie naar de Paaswake? Als ik het laatste doe, zal ik zeker Mark en Johanna teleurstellen: ik had beloofd erbij te zijn. En ook de bisschop zal me missen.....Maar ja: wat als ik terug rond tweeën in de sloot beland? Kan ik dat mijn familie en vrienden aandoen?

Ik besluit me even terug te trekken en te bidden wat ik moet doen. Al snel krijg ik de ingeving: blijf in Hoogeveen. Daar het vanwege opgebroken straten zo langzamerhand tijd wordt om vroeg naar de kerk te gaan, stap ik in mijn auto en bel onderweg dat ik ondanks mijn goede voornemens NIET naar Groningen ga. De ware reden houd ik echter maar liever voor mezelf: ik ben nog niet thuis en ook in Hoogeveen rijden er meer gekken op de weg. Er kan nog van alles gebeuren....

Er kan nog van alles gebeuren en dat doet het deze Paaswake ook. Ik ben vroeg en heb dus tijd om te luisteren hoe het koor inoefent en om bij de Heer te zijn. Langzamerhand druppelt de kerk vol. Dan gaat het licht uit en de Paaswake begint.....

Aangekomen bij de woorden van welkom hoor ik van mijn pastoor woorden die als balsem zijn op mijn in tweeën gespleten ziel: het is goed hier te zijn.....Dit geeft onmiddelijk een warm gevoel van binnen en kippenvel van buiten.

De viering roept warme herinneringen aan mijn doopsel naar boven. En ook nu weer lijken de lezingen, de gezangen en de homilie speciaal voor mij geschreven en samengesteld. De dienst vliegt voor mijn gevoel voorbij en dan is het (toch ook zo'n anderhalf uur later) tijd voor het slotlied. Het is mijn favoriet aller tijden: U zij de glorie, opgestane Heer. Met begeleiding op trompet en trombone. Het gaat niet vlekkeloos, maar voor mij klinkt het hemels. Het is goed hier te zijn.

Na afloop van de dienst spreekt mijn pastoor mij aan. "Ik dacht dat je in Groningen zou zijn?" Ik antwoord dat ik me bedacht heb en dat ik er geen spijt van heb. "Zie je wel, je moet gewoon in Hoogeveen zijn en niet elders" is zijn repliek. Gewoon in Hoogeveen zijn. Met een vast alternatief als dat niet lukt. Stoppen met zwerven. En blijven vertrouwen op God. Vooral blijven vertrouwen. Luisteren naar Zijn stem.

Zo ga ik bemoedigd slapen. Voor het eerst in een week slaap ik goed. Als ik 's morgens wakker wordt lees ik dat er in de mist vannacht ongelukkken zijn gebeurd. En het besef dringt door: ik had er ook bij kunnen zijn. Gelukkig dat ik naar die stem in mij heb geluisterd. Naar God heb geluisterd.

Jesus, I trust in You!

[Geerthe]

Thanks be to God!