next »

[Alina ofs]

Het is een warme dag en ik ben onverwacht vrij. Wat doe je dan? Juist, je stapt op tijd in de trein voor een dagje uit.

Mijn dagje uit bracht me eens op een ander spoor dan anders. Tot aan Amersfoort (verplicht station voor reizigers uit het Hoge Noorden op doorreis naar het westen of het zuiden) was alles nog bekend. Maar toen werd het onbekender....

Zo kwam ik met de trein in de geboorteplaats van één van mijn helden. Aan de ene kant van het fantastisch verbouwde station (ik kan me nog herinneren dat het heel open en kaal was) staat een schitterende kerk. Wellicht de plaats waar in de goede man de kiemen zijn gelegd om als arts mensen op een andere wijze te genezen. Als je aan de andere kant het station weer verlaat, zie je de enige plek in Nederland waar men op dit moment niet zucht dat het gras zo abominabel slecht is geworden door de droogte. Het gras was dat altijd al.....

Bij het volgende station stap ik uit. Van boven in de trein lijkt het een kale, saaie tussenstop op weg naar exotischere oorden, maar beneden op grondniveau blijkt het een levendige wereld op zich, veel exotischer dan men had kunnen dromen. Mensen komen hier van heinde en ver om zaken te doen, plezier te hebben en vooral om gezien te worden. Kortom: er is volop bedrijvigheid. Ook de crimineel is hier aanwezig: er wordt in allerlei talen gewaarschuwd voor zakkenrollers. Big city, you're so pretty.....

Nog even met de bus en ik kan gaan pootjebaaien in de Oceaan. Althans: dat is de bedoeling. De bus rijdt echter voor mijn ogen weg en ik besluit een taxi te nemen. Over taxi's en taxichauffeurs hier doen de meest wilde verhalen de ronde, maar of ze berusten niet op waarheid of ik tref de enige vriendelijke in de stad. Voor 5 euri wil hij me wel naar m'n bestemming brengen. Even later wenst hij me een goede tijd toe en neemt lachend de taxistandplaats in.

Goed. Even rustig ademhalen. Pootjebaden in de Oceaan. Ik heb alle tijd. Het is redelijk rustig. Ik hoor de trams en bussen van het nabijgelegen busstation en het verkeer. Maar dat duurt niet lang. Er steekt een frisse, aangename Bries op. Nu geen toneel of theater, geen storm van klanken. Het geluid van de stille Bries overstemt alles. En voor ik het weet dobber ik midden in de Oceaan van Liefde.

Als zo eens een uurtje gedobbert heb, genietend van de Overweldigende Bries, wordt ik aangesproken door een jonge man met een Duits accent die hier aan zijn kleding te zien duidelijk thuis hoort. Hij heeft me (toch wel wat onwennig) zien dobberen en reikt me een Reddingsboei. Uiteraard wel met telefoon- en bankrekeningnummer erop.

We praten nog eventjes en met een welgemeend "Tot ziens!" nemen we afscheid van elkaar.

Ben ik nou zo wereldvreemd? Of zijn alle criticasters in Hoogeveen (met ene Koos voorop) bang om in die zachte Bries met zichzelf geconfronteerd te worden? Lopen ze daarom liever in een storm of explosie van klank? Toegeven: het IS confronterend en er is niets wat harder is dan die Bries. En als ik niet in JeHa's "veilige nest" en in de straat van de minderbroeders voorbereid was geweest, had ook ik het niet aangekund. Maar gewapend en relatief redelijk voorbereid, durf ik me over te geven aan die Bries en me onder te dompelen in de Oceaan.

En geen kerkgebouw vol scepici kan me weerhouden om me nog dit weekend (NS willende) in die Oceaan te storten! Al moeten alle andere plannen er voor wijken.....