|
Ingrid
|
 |
« on: 28 August, 2009,; 10:33 » |
|
De tweede lezing van afgelopen zondag. Een tekst die me steeds meer bezig houdt, in positieve zin. Een aantal van m'n gedachten heb ik er onder gezet. Ik vroeg me af hoe jullie deze tekst lezen en interpreteren, en eventueel doorvoeren in jullie dagelijks leven.
Broeders en zusters,
Weest elkander onderdanig uit ontzag voor Christus. Vrouwen, weest onderdanig aan uw man als aan de Heer. Want de man is het hoofd van de vrouw zoals Christus het hoofd is van de Kerk. Hij is ook de Verlosser van zijn Lichaam; maar zoals de Kerk onderdanig is aan Christus, zo moet ook de vrouw haar man in alles onderdanig zijn. Mannen, hebt uw vrouw lief zoals Christus de Kerk heeft liefgehad: Hij heeft zich voor haar overgeleverd om haar te heiligen, haar reinigend door het waterbad met het woord. Hij heeft de Kerk tot zich gevoerd als een heerlijke bruid, zonder vlek of rimpel of fout, heilig en onbesmet. Zo moeten ook de mannen hun vrouwen liefhebben zoals ze hun eigen lichaam liefhebben. Wie zijn vrouw bemint, bemint zichzelf. Niemand heeft ooit zijn eigen vlees gehaat; integendeel, hij voedt en koestert het. En zo doet Christus met de Kerk omdat wij ledematen zijn van zijn Lichaam. 'Daarom zal de man vader en moeder verlaten om zich te hechten aan zijn vrouw en die twee zullen één vlees zijn.' Dit geheim heeft een diepe zin. Ik voor mij betrek het op Christus en de Kerk.
Een stuk tekst waardoor bij vele zogenaamde feministen de haren recht overeind gaan staan. Zelf heb ik eigenlijk nooit veel moeite gehad met deze tekst, waarschijnlijk omdat er ik simpelweg niet veel aandacht aan besteedde. Ondertussen heb ik het een paar keren gelezen, en elke keer vind ik de inhoud mooier worden. Kort een aantal gedachten (die uiteraard nog uitgebreid kunnen worden):
Allereerst wordt gezegd dat vrouwen in alles onderdanig moeten zijn aan hun man. Dit betekent echter niet dat ze op alles ja en Amen moeten zeggen. Aan Christus zijn wij onderdanig, maar dat doen we niet zonder overtuiging dat het goed is, niet zonder nagedacht te hebben. Toch accepteren we soms dingen die we moeilijk vinden en die naar ons gevoel tegen ons gevoel in gaan. Wanneer ik aan het bidden ben, wanneer ik in de Mis zit, wanneer ik op m'n knieeën ga om Hem te ontvangen, en hopelijk ook steeds meer in mijn dagelijks leven, op zulke momenten geef ik me over aan Hem, volg ik Zijn wil. Onderdanig dus. Op zo'n manier zou een vrouw dat ook aan haar man moeten zijn.
Echter, daar zit van de kant van de man wel een voorwaarde aan. Van hem wordt verwacht dat hij zijn vrouw liefheeft. En wel op zo'n manier als Christus voor ons gedaan heeft. En wat heeft hij gedaan? Juist, alles voor ons gegeven, gestorven aan het kruis voor ons. Zo wilde Hij ons heiligen, ons zuiveren. Op zo'n manier zou een man ook zijn vrouw moeten liefhebben: haar verheffen, zorgen dat zij zuiver blijft, en dus ook dienbaar. Dit wil dus geenszins zeggen dat de man zijn vrouw moet onderwerpen, dat hij met haar kan doen wat hij wil. Paulus schrijft al: niemand haat immers zijn eigen vlees. Als man ga je toch ook jezelf niet slaan? Dwing je jezelf toch ook niet om afschuwelijke dingen te doen? Nee, mannen moeten hun vrouwen liefhebben, hun vrouwen eren.
En wanneer dit het geval is, wanneer de man voor zijn vrouw zorgt en haar liefheeft, dan kan de vrouw onderdanig zijn, omdat ze er op kan vertrouwen dat haar man het beste met haar voor heeft, omdat ze er op kan vertrouwen dat Christus hen steunt.
Een perfect plaatje: man en vrouw in de liefde van Christus. Recht doend aan de eigenschappen van beiden, recht doend aan de natuurlijke schepping.
|
