Ja, mooi hè?
Ik ben blij dat ik dit op het internet heb teruggevonden en dacht toen: "ik plaats hem ook maar hier"
Ik heb dit gedichtje heel lang geleden, ik was denk ik een jaar of veertien, in een lokale krant gelezen. In een column van een dominee. Die zinnen " vouw maar gerust je handen, kind. óók dát is God bekend" zijn me altijd bij gebleven. Al kon ik me toen helemaal niet voorstellen dat er in een mensenleven een tijd zou kùnnen komen dat iemand niet meer zou kunnen bidden en alles in vraag zou stellen. Wie dit gedicht ook geschreven heeft.....hij/zij had errug veel levenswijsheid en mensenkennis.
