De week is voorbij gevlogen, zoals alle leuke dingen. Dit derde Bootcamp heeft me weer veel stof tot nadenken gegeven: over het karakter van de liturgie, over de Openbaring van Johannes, over Gregoriaanse muziek, over de Benedictijnen, over de Evangelieën... maar ook over mijn persoonlijke geloofsleven. Ik besef nu pas hoe lang het geleden is dat ik daar volledig mee bezig ben geweest. Wat dat betreft heeft het Bootcamp me goed gedaan.
Er zijn veel hoogtepunten te noemen, dus ik beperk me enigszins. De vaste gebeds- en Mistijden (8 uur lauden, 12 uur Mis gevolgd door sext, 6 uur Vespers) gaven een structuur aan de dagen die erg goed werkte. De invulling van die structuur was devoot, zorgvuldig en ook feestelijk, niet in het minst door Broeder Hugo en Kapelaan van Dijk; hun zingen en celebreren was een constistente verdieping van de liturgie waarvan we soms te vaak denken dat we die wel kennen. Nou, dus niet.
De keuze van sprekers was eigenlijk fantastisch. Persoonlijk genoot ik erg van de workshop van Pastoor Claes uit Wijchen, over het Gregoriaans, en ook van de lezing van Pastoor van der Vegt uit Utrecht over de aanbidding van het Lam. Hij verbond de brieven van Paulus met de Openbaring van Johannes om zo tot een beter begrip van het Lam te komen. De pastoor weet veel, dat was wel duidelijk, en hij weet het ook over te bregen. Ook Pater Federico van het Instituut van het Mensgeworden Woord maakte indruk. Hij heeft ongeveer twee uur onafgebroken gesproken over de Mis: wat het is, waarom de liturgie is zoals die is en waarom het zo belangrijk is om ons daar aan te houden. Ik stelde hem voor om een boek te schrijven: het zou een bestseller worden.
We waren met een kleine groep, maar dat deed geen afbreuk aan het Bootcamp. Integendeel, het kleine aantal deelnemers zorgde voor een eigen unieke sfeer, die weer anders was dan in Warfhuizen en Maarheeze. Vanaf dag één was het alsof we gewoon verder gingen waar we gebleven waren. Het werkte gewoon.
Een bijkomend voordeel van een kleinere groep is dat de laatste dag wat minder deprimerend was: het afscheid nemen van iedereen was sneller klaar... en Ingrid's pannenkoeken hielpen ook mee, natuurlijk
En nu weer een jaar wachten...
