Dank u wel, pastoor! Uw bijdragen hier worden zeer gewaardeerd!
Mijn oma is gecremeerd, en eerst dacht ik dat ik daar grote moeite mee zou hebben. Maar toen ik naar de urnenwand liep (eigenlijk een soort flat, allemaal tegeltjes met namen er op, en vaak een gegraveerde afbeelding) vond ik het een prachtige plaats, veel "lichter" dan een begraafplaats. Bij een vriendje van me dat overleden is vond ik het verschrikkelijk om bij zijn graf te staan, dat idee dat zijn lichaam daar beneden lag en ik hier boven stond, ik kon er echt niet tegen. Van mijn oma heb ik het gevoel dat nu echt haar ziel over is - en we krijgen een nieuw lichaam, toch? Zij heeft haar lichaam 89 jaar respectvol gebruikt, een tiental kinderen op de wereld gezet, en toen is ze verder gegaan, zo voel ik het.
Voor mezelf weet ik het niet, maar ja, ik ben pas 22

Als ik nu overlijd is het waarschijnlijk door een ongeluk, en als het enigszins kan ben ik dan een mooie bak reserveonderdelen voor andere mensen. Dat lijkt me oneindig veel mooier dan begraven worden. En daarna... ik weet het niet. Ik loop heel graag over begraafplaatsen, en ik wil graag een plekje achterlaten voor m'n familie en vrienden. Het mooist lijkt me als ik gecremeerd werd en mijn beste vrienden allemaal een beetje as meekregen, die mogen ze dan uitstrooien op een prachtig plekje in al die verre landen die ze gaan bezoeken en waar ik dan nooit zou komen. En de rest mag in een urn begraven worden. Neem ik, eindelijk eindelijk eindelijk, ook niet zo veel plaats meer in

Maar of dat nou heel katholiek is? Weetikniet...