Heel indrukwekkende wijding. In kernwoorden: indrukwekkend, persoonlijk maar ook af en toe confronterend (nu is het echie zeg maar)
Vrijdag einde van de middag kwam daar dus een onverwachts telefoontje uit het bisdomhuis. Mevrouw Susan Boukema moest toch af zeggen en of ik niet in haar plaats wilde? JAAAAA
Gelukkig ging mijn priester ook die kant op dus kon ik meerijden.
Dus daar ging de wekken om 6 uur (ouch) maar had weinig moeite om eruit te gaan natuurlijk. Iets voor zeven naar Joure om daar de pastor van Leeuwarden op te pikken en toen immer gerade aus richting Zuiden.
Tegen half tien waren we er al en parkeerden we in de parkeergarage. Wij bleken de eerste van een ware "boordjes invasie"te zijn. De een naar de andere auto parkeerde en overal stapte priesters uit, schitterend gezicht! Naast ons Mgr van Burgsteden die meteen met mij in gesprek ging over het jongerenwerk in ons bisdom. En ik mocht even wat complimenten in zak steken voor ons, want hij vertelde over de goede dingen die hij over ons bisdom hoorde. 5 minuten later parkeerde ook de bisschop van Gent en nog een bisschop (weet niet meer welke) uit Vlaanderen die ook meteen op ons afstapte. Dus zo liepen we met zn allen naar de kerk.
Nou daar liepen dus 3 bisschoppen, een stoet priesters en een meisje uit Franeker
In het centrum aangekomen bleek het circus al goed begonnen te zijn. Overal belangrijke gasten en heeel veel religieuzen (wat een prachtgezicht). Naast ons werd ineens keihard op een raam gebonkt en daar binnen zaten zo'n beetje alle pastores en pastoraal werkenden uit ons bisdom gezellig aan de koffie. Dat winkelende publiek daar wist niet wat ze zagen volgens mij haha
Echter verderop zag ik Wilfried staan, die arme jongen stond stijf van de zenuwen, dus ben ff een praatje met hem gaan maken.
Na half 11 de kerk in waar we dus fantastische zitplaatsen kregen, zon beetje de 7ende rij van voren en Anja bij het gangpad. Klokslag 11 kwam de indrukwekkende processie binnen (zie foto's katholieknederland.nl) en begon de viering.
Een viering die uiteraard ook zeer indrukwekkend was. Hij was mooi en persoonlijk. Maar stemde mij af en toe ook beetje verdrietig. Allereerst natuurlijk dat het nu echt zover was. Ook schrok ik een beetje van onze bisschop, zag er verdrietig uit. Maar ook Mgr van den Hende keek af en toe best somber.
Na afloop was het tijd om te feliciteren. Maar de rij was zo lang en de pastores met wie ik meereed moesten om 19.00 de viering in hun eigen parochies weer doen. Bij het verlaten van de kerk keek ik nog snel naar rechts. En daar stond de nieuwe Mgr in vol ornaat. Toch moest ik echt ff twee keer knippen om hem in "bisschopskleding" te zien.
Ineens keek Mgr van den Hende om en schonk mij een glimlach zoals alleen hij die geven kan.
Met gemende gevoelens verlieten we de kerk, terwijl buiten alle klokken van Breda luidde om de nieuwe bisschop. Nu is het dan toch echt gebeurd, maar hoe dan ook zal het toch ook altijd een beetje mijn bisschop blijven
