Is goed om het meerdere keer te lezen, denk ik. Dit stukje viel me op:
Simply returning to the Catholic subculture of the 1930s, 1940s, and 1950s is not possible, nor would it be desirable if it could be done. Along with its undoubted strengths and virtues, the subculture of that era was triumphalistic, intellectually shallow, and overly defensive. Hardly what is needed now, if the evangelization of culture is the goal.
Dit vond ik opmerkelijk meer op het gebied van liturgie dan het leven van de leken, en bovendien is dit geschreven tegen een bepaald Amerikaanse achtergrond. Toch spraak dit me aan, vooral "intellectually shallow" en "overly defensive".
Cardinal Newman had een wens voor een "educated Catholic laity," niet per se dat ze fantastisch slim waren met veel geslaagde studies achter de rug, maar in de zin dat ze echt een goed begrip hebben van hun geloof. Er zijn zo veel mensen die graag meer willen weten in de termen van "theologie" - maar wat bieden onze parochies en bisdommen ons aan qua catechese? Hier in G-L is er de parochiale school, en bij de Kathedraalparochie hebben we catechesesessies. Zeker in Engeland (naar mijn ervaring) was/is het gebrek aan catechese en formatie afschuwelijk.
Gelukkig hebben we dit jaar Bootcamp, dus we doen ons best! (ja, shameless plug, go read about it in the Theekamer)
Op het tweede punt ("overly defensive"): sommige katholieken die ik ken zijn echt "on fire" in hun geloof, maar ze komen er inderdaad zeer verdedigend over. Waarom zouden we mensen buiten willen sluiten, als ze geinteresseerd zijn en meer willen weten?
NB ik wil hier niet zeggen dat (bijv.) mensen die de eisen niet voldoen wel naar de Communie mag, dat is iets anders.
Dit is een andere strijd dan toen. Nou, op een manier is het precies dezelfde, natuurlijk. Maar we moeten het wat anders aanpakken en anders vechten. Door ons geloof en doopsel hebben we vreugde ontvangen en dat moet tevoorschijn komen, anders zullen anderen niet durven geloven dat de verlangen in hun hart iets feitelijks kan zijn.
